Ayçil və Şahnaz sinif yoldaşı idi. Onlar həm də bir məhlədə qalırdılar. Hər gün bir - birlərinin evinə gedib - gəlirdilər. Bəzən danışmağa sözləri də olmurdu. Balkonda yan - yana oturub yoldan keçən maşınlara baxırdılar. Geyimləri də, bantları da çox vaxt eyni olurdu. Amma xasiyyətləri tamam fərqli idi. Bəlkə də, elə buna görə dostluq edə bilirdilər. Onlar yolu bəzən səssiz , bəzən də mübahisə edərək getməyi xoşlayırdılar. Buna görə də həmişə eyni vaxtda çıxırdılar evdən.

Fikrimi söyləməmişdən əvvəl Molla Nəsrəddinin bir məşhur lətifəsini yada salmaq istəyirəm:

(romandan bir hissə, ixtisarla)  

Bir qadın aeroportda sərnişinlər üçün ayrılan yerdə oturub təyyarəyə minik başlamasını gözləyirdi. Təyyarənin qalxmasına hələ var idi. Kimi oturacaqda mürgüləyir, kimi var-gəl edərək nə isə gözləyirdi. Qadın da aeroportdakı köşkdən sevdiyi yazıçının kitabını və bir qutu peçenye aldı. Özünə oturmaq üçün rahat bir yer tapdı və kitabı açıb oxumağa başladı.

Qızmar yay günlərinin birində atam bizi bulağa aparmışdı. Bulaq dağın yamacındaydı. Hər tərəf sıx otlar və çiçəklərlə örtülmüşdü. Sanki dağlara yaşıl xalça sərilmişdi. Bulağın üstünə xeyli adam gəlmişdi. Onlar bulağın suyu ilə əl-üzlərini yuyur, ləzzətlə içir, özləri ilə gətirdikləri qabları doldururdular. Bir az gözlədikdən sonra növbə bizə də çatdı. Bulaq durna gözü kimi duru, ayna  kimi təmiz idi. Dağlardan, qayalardan süzülüb gələn buz kimi su adamın dişini sızıldatdığından bir nəfəsə içmək çətin idi. Amma içdikcə içmək istəyirdin.  

- Anacan, sən niyə o qadına yaxşılıq etməyə çalışırsan? Axı o həmişə sənə pislik edib, səni nə qədər incidib, ona görə necə əziyyət çəkmisən...