Tülkü ilə kirpi dost olmuşdu. Hər gün bir yerdə gəzər, söhbət edir, birgə oyun oynayırdılar. Kirpi hər dəfə əllərini açıb tullananda tülkü onun bədəninə diqqət yetirirdi. Bu iynəli kürkün altında gizlənmiş yumşaq bədəni ləzzətli yağlı tikə kimi təsəvvür edirdi. Əlinə keçən ilk fürsətdə onu yeməyin yolunu fikirləşirdi.

Bir-birinə aşiq olan iki gənc var idi. Bir gün gəlib gənc aşiqə xəbər verdilər ki:

İsti yay günlərindən biri idi. Aysel valideynləri ilə birlikdə parkda gəzirdi. Balaca əllərində jurnal var idi. Bu görüntü skamyada əyləşən Həsən bəy Zərdabinin marağına səbəb oldu. Balaca qıza yaxınlaşaraq dedi:  

Bir dəfə Kərəm usta Lətifin gözündə qəribə bir eynək gördü. Adi eynəyə az oxşayırdı. Eynəyin buruna keçən hissəsinin üstündə antennaya oxşayan uzun mətfil var idi. Əslində bu mətfil antennadan daha çox pişik bığlarına oxşayırdı.

Keçmiş əyyamlarda Yəmən şahına davamlı hədiyyələr göndərən bir Herat hakimi var idi. Bir gün Herat hakimi yenə Yəmənə – şaha xüsusi dəbdəbə ilə hazırlanmış hədiyyələr göndərmək istəyir. Bu hədiyyələrin arasında şahlara layiq çox gözəl tərlanlar da olur.

Babam  söhbətcil adamdır. O, gördüyündən, bildiyindən elə həvəslə danışır ki, adam qulaq asmaqdan doymur. Bir dəfə o, bizə Baba gölü haqqında danışdı: