Vaxtilə Bağdadda bir xəlifə var idi ki, comərdliyi dillərdə dastan olmuşdu. Ondan kömək diləyənləri gülərüzlə qarşılayar, səxavətlə istədiklərini verərdi. Bu xəlifənin şəhərindən çox uzaq bir səhrada yoxsul bir kişi yaşayırdı. Arvadı hər axşam ona dərdini danışar, kasıblıqdan, imkansızlıqdan şikayətlənərdi:

Uşaqlar çox vaxt özlərini başqaları ilə, xüsusən də bacı-qardaşları ilə müqayisə edirlər. Bu əsər də uşağın özünü bacısı ilə müqayisə etməsi üzərində qurulub. O, özündə bir parıltı tapa bilmir və ulduz olmaq istəyir o özü  də bənzərsiz, dəyərlidir.

Payız çoxdan girmişdi. Əli ilə Vəli bağda oynayırdılar. 

Şəhər otuz doqquz gün mühasirədə qalaraq uzaq məmləkətdən gələn şahın qoşunu ilə vuruşdu. Qırxıncı gün şahın iyirmi yaşlı oğlu Maliktac beş yüz nəfər seçmə pəhləvanla hasarın bir tərəfindən hücum edib şəhərə girdi. Onun ardınca bütün qoşun yol tapıb şəhərə doldu.

Artıq yazın xoş, ilıq nəfəsi duyulurdu. Əkinçi əkin işlərinə hazırlaşırdı.

Bir gün aslan meşədəki heyvanları başına yığıb söhbət edirdi: