Meşələrin birində iki hökmdar var imiş. Biri heyvanlar, o biri quşlar üzərində hökmranlıq edirmiş. Hər bir canlı öz hökmdarına sözsüz tabe imiş. Tapdığı yeməkdən ona pay göndərirmiş. Təkcə Yarasa yuvasında rahatca yaşayır, heç kimə yeməyindən pay vermirmiş.  

Selcan adlı balaca bir qız anasıyla kasıb bir daxmada yaşayırdı. O, xəyallar qurmağı çox sevərdi. Məsələn, hərdən uçuq-sökük daxmalarını xəyalında yaraşıqlı bir evlə əvəz edirdi. Ətrafında hər şeyi dəyişərək özünə gözəl bir dünya qurmağı bacarırdı. Buna görə də heç bir ehtiyac onun məsum çöhrəsindəki işıqlı təbəssümə kölgə sala bilmirdi.

Kərim telefonla danışırdı:

Kuklam danışmır, mənə cavab vermir, amma çox ağıllıdır. Hirsli, kobud adamlardan kukla yaxşıdır, düşünürəm. Hələ altı yaşım olmamış atam dedi ki, sən böyümüsən, bir torba oyuncağımı kəndə, uşaqlara apardı.