Orxanda sümük xəstəliyi var idi. O, ayaq üstə çətinliklə durur, yeriyəndə axsayırdı. Həkimlərin dediyinə görə, bu xəstəlikdən xilas olmağın ən yaxşı yolu fiziki məşqlər, çox gəzmək idi. Lakin Orxan çox vaxt gəzməkdən imtina edirdi. Hər dəfə ayağının ağrıdığını dedikdə ata-anasının ürəyi yumşalır, onu çox gəzməyə məcbur edə bilmirdilər.

R ü s t ə m b ə y (ayaq üstə, başıaçıq) Ay gədə, o xəncəri sox mənim ürəyimin başına, atam sənə qurban!.. Məni öldürün, ay camaat, mən biimanı dünyada sağ qoymayın!.. Başınıza dönüm... Mahmud!.. Еv-еşiyimə bu saat od vuracağam, Mahmud! Səndən sonra mənə hеç zad lazım dеyil, Mahmud!.. Əhməd! Əhməd! Od gətir, küləş gətir, yurdumu gərək xaraba qoyam! (Gеdə-gеdə) Uy, Mahmud, uy Mahmud, bеlimi sındıran oğul!  

ƏVVƏLİNCİ MƏCLİS  

Onu necə adlandırmağımız, əslində, ona münasibətimizin və məqsədimizin göstəricisidir. Biz meşələrə “planetin yaşıl örtüyü”, “bəşəriyyətin ağ ciyəri” də deyə bilərik, “xammal bazası”, “canlı orqanizmlərin ən çox mövcud olduğu məkan” da, yaxud şairlərin dediyi kimi, “zümrüd gözlü gözəl” də...