Azdı-çoxdu, vardı-yoxdu, birmeşəvardı. Meşədəbir Ata dovşan, bir Ana dovşan, beş də bala dovşan yaşayırdı. Bala dovşanların hamısı bir yaşda, bir görkəmdə, bir çəkidə, bir boyda idilər.Adları isə ayrıidi:Ayşan, Doşan, Şaşan, Şoşan, Moşan.  

Bir payız səhəri Sincab ağacda, yuvasında oturub ətrafa baxırdı. Birdən gözü yerə düşmüş şam qozasına sataşdı.  

Arıq, taqəti kəsilmiş ağsaçlı müəllimə ağır addımlarla kəndin kənarındakı qəbristanlığa doğru irəliləyirdi. Bir-iki gün olardı ki, canındakı o müdhiş ağrılar bir azca azlamışdı. Başqa vaxt olsaydı, bu uzun yolu xəstə canıyla  piyada getmək ona ağır gələrdi. Amma bu gün, o, qəti qərara gəlmişdi ki, kənd qəbristanlığına gedib, vaxtilə dərs dediyi, indi isə el-obanın sevimlisi olan şəhid əsgər,  İbrahim Lələyevin məzarını  ziyarət etsin.   

Tülkü kirpidən ayrıldıqdan sonra xeyli vaxt gəzib yemək axtardı. Amma heç bir şey tapa bilmədi.  

Həkan-həkan içində, qoz girdəkan içində, dəvə dəlləklik eylər, köhnə hamam içində.