Murad məzəli danışırdı. O yenicə məktəbəqədər hazırlığa gedirdi. Bu oğlan mağazada, küçədə, məktəbdə, qohumlar arasında danışanda böyüklər uğunub özlərindən gedirdilər. Ancaq Murad özü bunun səbəbini anlamırdı. Axı o böyüklərdən eşitdiyini deyirdi.   

Biri var idi, biri yox idi. Günəş adında ağıllı, kitab oxumağı sevən bir qız var idi. Günəşin ən böyük xəyallarından biri nağıl qəhrəmanları ilə görüşmək idi. Və bir gün bu xəyal gerçəkləşir. Günəş gözlərini açanda görür ki, böyük bir çəmənlikdədir. Birdən onun qarşısına bir oğlan çıxır:  

Şəhərimizdə məşhur advокat Mahmud bəy əhli-kef və əhli-damaq bir vücud idi. Əhalidən, hər ürəyi darıxan, istəyəndə ki, bir qədər kefi açılsın, gedərdi Mahmud bəyin söhbətinə və həqiqət оnun yanında əyləşənlər iki, üç saat dünya qeydini yadından çıxarardı. Mahmud bəyin mənzilində lətifələr danışıb gülməкdən sivay bir iş оlmazdı. Şəhərin cəmi zəriflərinin yığıncağı Mahmud bəyin mənzili idi. Bunu da qeyd etməliyəm кi, iş vaxtında hər bir kənar söhbəti atıb ciddi işə məşğul оlardı. Şəhərin ən qabil advоkatlarından sayılardı.  

Biri var idi, biri yox idi, Hans adlı mərhəmətli bir gənc var idi. O, daxmasında tək-tənha yaşayır və səhərdən axşamacan bağçada çalışırdı.  

Böyük tənəffüsdə uşaqlar ciddi bir xəbəri müzakirə edirdilər: onların sinif yoldaşı Ceyhun sehrbazla görüşmüşdü. İnanmırsınız? Onda qulaq asın.  

Biri var idi, biri yox idi, balaca bir göldə yaşayan bir balıq var idi. Balıq suda rahat üzür, dincəlir, tapdığı xırda cücülərlə qidalanmaqla xoşbəxt həyat sürürdü. Onun heç nədən qorxusu yox idi. Heç kəs onu sorğu-suala tutmurdu.