Biri varmış, biri yoxmuş, Cahan adında bir arvad varmış. Cahan arvadın əri müharibə vaxtı yadelli qoşunlar ilə vuruşmada ölmüşdü. Dul arvad neçə illər idi ki, dulusçuluq edərək, təkbaşına on beş yaşlı qızını və on iki yaşlı oğlunu saxlayırdı. Qızın adı Şəmsiyyə, oğlanın adı isə Şəmistan idi.  

Bir dəfə Kəpənək meşədə uçarkən yağış yağmağa başladı. O, yağışdan gizlənmək üçün yer axtarırdı.  

Bir oğlan heyvanları çox sevirdi. Bir gün o bazardan qəşəng, balaca bir dələ aldı. Onu evə gətirdi. Qəfəs düzəltdi, qəfəsə saldı. Yerini yumşaq elədi. Su qoydu, yemək qoydu. Fısdığa qədər yuvasına hər şey qoydu. Oğlan hərdən dələni qəfəsdən çıxarıb oynadırdı. Özü ilə gəzməyə aparırdı. Gətirəndən sonra isə yenə qəfəsə salırdı.

Bir dəfə müəllim bütün sinfi meşəyə aparmışdı. O, bizə meşədəki ağacların adlarını öyrədir, onların əhəmiyyətindən danışırdı. Biz meşənin içərilərinə doğru getdikcə, o tərəf-bu tərəfə uçan quşlara, rəngbərəng çiçəklərə qonan alabəzək kəpənəklərə rast gəlirdik. Müəllim bunlar haqqında da bizə məlumat verirdi. Uşaqlardan biri yoğun bir ağaca yaxınlaşıb üstündə cürbəcür cücülərin və qarışqaların gəzdiyini gördü. O, bir qədər düşündükdən sonra müəllimdən:

Qoca nar ağacı çox narahat idi. Düşmənin zirehli maşını daş hasarı vurub uçurandan sonra ağacı qüssə almışdı. Həmişə onu suvaran, qayğısını çəkən sahibini namərdlər öz evindən didərgin salmışdılar.