Mən kəndimizdən çoxdan çıxmışdım. Ali məktəbi bitirdikdən sonra on ilə qədər başqa rayonlarda müəllimlik elədim. Axırda elə gətirdi ki, yenə öz kəndimizə qayıtmalı oldum. Həkimlər məsləhət gördülər ki, dağ rayonu mənim səhhətim üçün daha yaxşıdır. Bizim kənd də o zamanlar yaylaq hesab olunurdu; dəniz səthindən xeyli yüksəkdə idi. Baharı xüsusilə çox səfalı keçirdi. Yaxşı suyu, soyuq bulaqları vardı.İndi təsəvvür eləyin ki, on beş il öz doğma kəndindən ayrılandan sonra təkrar oraya qayıdarkən adam nə cür həyəcan keçirir. Kəndə qədəm qoyarkən, düzü, əvvəl gözlərimə inanmadım, çaşıb qaldım: uşaqlıqda gündə azı on-on beş dəfə qaçdığım palçıqlı küçələrdən, yovşanlı təpələrdən heç bir iz görmədim. Təzə daş binalar günün işığında ağarırdı.  

Balaca Könül bağda oturub quşlara tamaşa edirdi. Quşlar qanadları ilə bir-birini sığallayır, dimdikləşir, nəğmə oxuyurdular:

Lalə uşaq bağçasından gələn kimi bacısı ona şəkilli kitab və rəngbərəng karandaşlar bağışladı. Lalə bunları görüb çox sevindi. 

Biri var idi, biri yox idi, bir leylək var idi. Bu leylək uzun məsafə qət edərək yenicə bir bağa gəlmişdi. Artıq qocalmış, əldən düşmüş ata — anası bağın nişanlarını ona vermişdi. Və bağda ən uca çinarda möhkəm etibarlı bir yuvalarının olduğunu da söyləmişdilər.