Balaca Könül bağda oturub quşlara tamaşa edirdi. Quşlar qanadları ilə bir-birini sığallayır, dimdikləşir, nəğmə oxuyurdular:

– Yaz gəlmişdir, yazzz… yazzz!

Soyuğu azzz!… azzz!

Gecələri bəyaz!.. bəyazzz!

Quşlar oxuduqca elə bil kamanın nazik teli səslənirdi:

– Mən yuva qurmaq istəyirəm, qur…maq, bala uçurmaq!

Sonra elə bil dəfin qumrovları cingildəyirdi:

– Bizz… də… Bizz də! Uçmaq istəyirik.

Birdən sanki kiminsə dişləri bir-birinə dəydi. Şaqqıltı səsi bağı bürüdü:

– Yoxxx! Yoxxx. Tələsməyin. Məni də gözləyin, məni də!..

Bu, dolaşa idi…

Birdən budaqlardan sanki incə bir qəhqəhə ucaldı. Bu, bildirçin idi.

Hop-hop da özünü saxlaya bilmədi:

– Hop-hop-hop – edə-edə, otların arası ilə atıla-atıla gəzirdi. Elə bu vaxt novruzgülü qarın altından başını qaldırıb dedi:

– Yerin üstü nə işıqlıdır! Mən üşümüşəm, canıma günəşin istisi dolsun. Nəfəsimdə ətir olsun! Mən yaz çiçəyiyəm, yazın nağılını danışıram.

Quşlar susdular, bağa sükut çökdü. Onlar novruzgülüyə qulaq asırdılar.