Diviziyanın müdafiədə dayandığı on üç gün idi.

Neçə gün ara vermədən yağan qar səhərdən kəssə də, hələ havanın şaxtası sınmamışdı. Soyuq, iynə kimi adamın iliklərinə işləyirdi. Diviziyanın yerləşdiyi qonşu kəndin evləri, ağacları qardan qalın paltar geyinmişdi. Ortada yüksələn kilsə, hələ üstünün ağ örtüyü qaldırılmamış nəhəng abidəni xatırladırdı.

Xenfeld ərzaq anbarında xidmətçilik edən Sarışının Semixatkada qalmaqda nə məqsəd güddüyünü özlüyündə qət eləmişdi.

Qırx-qırx beş yaşlı, uzun, arıq Geyermanın sifətini görən, onun indicə xırmandan çıxdığını zənn edərdi. Alnına yayılmış, saman kimi işıldayan qalın qaşları elə bil əllə yapışdırılmışdı.Seyrək bığı da, kosa saqqalı da sapsarı idi. Alman soldatları arasında heç kəs onun adını bilməzdi.

Qapı cırıldayaraq yavaş-yavaş aralandı. 

Ukraynada, öz doğma kəndlərində, ata-anasının yanında bəxtəvər günlər keçirən Alyonuşka bir gecədə hər şeyi  kəndlərini də, ataanasını da, bəxtəvərliyini də itirdi!  Və əvəzində qızcığaz həmin gecə yurdsuzluq, kimsəsizlik tapdı, kədər tapdı.