Meşədə boğuq bir güllə səsi eşidildi. Sahil boyunda ağacların xırdaca budaqları titrəşirdi. Saralıb-solmuş yarpaqlar bir müddət havada qanad çalaraq yerə səpələnirdi. Bu anda elə bil ağaclar arasında saysız-hesabsız kəpənəklər uçuşurdu. Sonra hər tərəfə qəribə, əsrarəngiz bir sükut çökdü.  

Nağılda balaca meymun anası üçün qızıllarla, almazlarla dolu xəzinə axtarır. Qarşısına çıxan heyvanlarla söhbət əsnasında öyrənir ki, onlar üçün daha dəyərli olan nədir. 

Meşədə yoğun gövdəli, qollu-budaqlı alma ağacı vardı. O, balaca bir oğlanla dostluq edirdi. Oğlan hər gün ağacın yanına gəlir, tökülmüş yarpaqları yığıb çələng hörür, tac kimi başına qoyaraq özünü meşənin şahı sayırdı. O, ağacın gövdəsinə dırmaşır, budaqlarında yellənirdi. Yorulanda da ağacın kölgəsində yuxuya gedirdi. Alma ağacı çox xoşbəxt idi.  

Mətn və illüstrasiyaların müəllifi: Dina Rüstəmova Aydın Rüstəmov    

Ovçu Pirim nəslindən bir ovçu Pirim də vardır. Kür qırağında öz dədə-baba yurdunda yaşayır. O, neçə vaxtdır ki, peşəkar ovçuluğa əlvida edib, öz tüfəngini də dəyəsinin divarına söykəyibdir. Özü də nəvə-nəticəsinə bərk-bərk tapşırıb ki, uçarlardan şahin, laçın, tərlan, turac, kəklik, qırqovula; qaçarlardan da maral, ceyran, əliyə dəyib-dolaşmasınlar. Onları başa salıb, qulaqlarını doldurub ki, bəs görürsünüz nə vaxtdır mən siz əziz nəvə-nəticəmə bu adlardan yaraşdırıb qoymağa başlamışam. Olmaya-olmaya sizdən biriniz ovçuluğa qurşanasınız, adlarını yaraşdırıb sizə qoyduğumuz uçarlara, qaçarlara güllə atasınız, birinə bir cələ, yaxud tələ qurasınız, ya da qaç-qova salıb uçurumdan salasınız.  

Meşәdә zorba bir cır alma ağacı bitmiş idi. Payız fәslindә bu ağacdan bir alma düşüb yerdә qalmış idi. Qurd-quş bu almanı dimdiklәyib һәm özünü vә һәm toxumunu yemiş idilәr. Alma toxumundan bir dәnәsi sıçrayıb yerin cadarına düşmüş vә orada qalmış idi. Qış ötdü, yaz açılan zaman günün һәrarәti yerә tәsir elәmәyә başladı, bu toxum da o vaxt göyәrmәyә başladı; torpağın içinә sarı kök atdı, һavaya iki yarpaq açıb baş çıxartdı.