Biri var idi, biri yox idi, bir leylək var idi. Bu leylək uzun məsafə qət edərək yenicə bir bağa gəlmişdi. Artıq qocalmış, əldən düşmüş ata — anası bağın nişanlarını ona vermişdi. Və bağda ən uca çinarda möhkəm etibarlı bir yuvalarının olduğunu da söyləmişdilər.  

Məktəbimizin bağçasında ucaboylu, cavan bir yasəmən ağacı vardı. Yaz gələndə bütün ağaclar kimi o da çiçək açardı. Onun açıq bənövşəyi gülləri salxım-salxım olub sallanırdı.  

Bir var idi, bir yox idi, bir meşədə ağıllı bir tülkü yaşayırdı. Bu tülkü həm hiyləgər, həm də hiyləgər olmağı sevən, amma bəzən öz hiyləsinə düşən tülkü idi.  

Meşə düzən kimi geniş deyil, amma günün isti vaxtında meşə çox yaxşı olur. Meşədə o qədər görməli şey var ki!

Dünyada hərənin bir həvəsi, bir marağı olar. Bostançı Salman əminin də adəti belə idi: ürəyi yandığı adama əlindən gələni əsirgəməzdi.