Biri vardı, biri yoxdu. Səma adında balaca bir qız vardı. O, lap kiçik yaşlarından ata-anasını Qarabağ müharibəsində itirmişdi. Buna görə də nənəsinin himayəsində yaşayırdı. Sənəm nənə doğma yurd, övlad itkisindən dərd içində idi. Getdikcə bu dərd qəriblikdə onun belini bükürdü. Sənəm nənəni bu həsrət daha da qocaltdı. Bir gün o da dünyasını dəyişdi. Səma lap yalqız qaldı. Hönkür-hönkür ağlamağa başladı. Bunu görən külək hay-harayla qızın yanına gəldi. Sakitləşib mehribanlıqla ondan soruşdu:  

Heyvanlar əvvəllər indiki kimi olmayıblar. 

Anası deyir Totuşun ağzında cəmi 12 dişi var. Totuş isə hər gün dişlərini fırçalayır. Böyük qardaşından öyrənib. Özü də gündə iki dəfə fırçalayır.

Tanya doqquz yaşlı, qəşəng, amma yaşına görə çox ciddi qızdır.

DAHA YAZMAĞA BİR ŞEY YOXDUR  

Səhər yeməyindən qabaq qoca yenə şəhərə getdi, lakin bu dəfə də Tomu tapa bilmədi; onların hər ikisi fikirli halda stolun arxasında dinməzcə oturmuşdu, çox kədərli görünürdülər, demək olar ki, heç bir şey yeməmişdilər, qəhvələri də fincanlarda soyuyub qalmışdı. Birdən qoca dedi: