Polkovnik Qrencerford əsl centlmenlərdə olan bütün xüsusiyyətlərə malik idi. O, necə deyərlər, başdan-ayağa əsl centlmen idi, bütün ailəsi də özü kimi xeyirxah və nəcib idi. Onun, necə deyərlər, əsil-nəcabətli, yaxşı cinsdən çıxan adam olduğunu üzündən görmək olurdu, bu isə at üçün əsas olduğu kimi, adam üçün da əsas şərtdir; mən bunu dul qadın Duqlasdan eşitmişdim, o isə bizim şəhərdə birinci əsilzadə idi və bu barədə heç kəs mübahisə belə etmirdi; hətta, cins həyət itindən də pis olan atam da həmişə belə deyərdi. 

Bir dəqiqəyəyən keçdi, kim isə pəncərədən boylanmadan qışqırdı:   

Deyirlər ki, qədimdə bir padşah var imiş. Həmin padşahın gözünün ağı-qarası, ciyərparası Bahar adlı bir qızı var imiş. Nə gözəllikdə, nə də ağılda onunla bəhsə girməyə heç kim cəsarət etməzmiş. Hökmdarın sarayına bir-birindən hörmətli, bir-birindən dövlətli elçilər gəlir.

Biri var imiş, biri yox imiş.

Biz, demək olar ki, bütün günü yatıb axşamdan xeyli keçmiş yola çıxdıq; yanımızdan gəlib-keçən və matəm dəstəsi kimi ardı-arası olmayan çox uzun bir sal dəstəsini qabağımızca buraxdıq. Bu böyük salın hər bir başında dörd dənə uzun avar var idi, deməli, burada otuza qədər salçı olmalı idi. Biz onun üstündə bir-birindən xeyli aralı olan beş daxma saydıq; ortalıqda bir tonqal yanırdı, salın hər iki başında nazik, uzun tir üstündə bayraq dalğalanırdı. Belə bir salda salçı işləmək zarafat deyildi. 

Baharda keçi ilə çəpiş otlaqda otlayırdı. Onlar hər yerə ikisi birlikdə gedir, qoca keçi çalışırdı ki, çəpiş üçün elə yerlər axtarıb tapsın ki, orada zərif, dadlı tər otlar olsun. Onlar otlaqdakı bütün otları qırpıb yeyəndən sonra qoca keçi çəpişə dedi: