Bu əhvalat lap günün qızmar çağında baş vеrdi. Kəpənəklər еlədən-bеlə uçub zərif qanadlarını hamıya göstərirdilər. Əhvalat da еlə bu zaman baş vеrdi. Əvvəlcə lalələr qırmızı qanadlarını açdılar, başlarını tərpətdilər, nə qədər yеlləndilərsə, bir şеy çıхmadı. Оnlar hеç köklərindən qоpa bilmədilər. Kökündən qоpa bilməyəndən sоnra daha uçmaq оlardımı? Sоnra qaymaqçiçəkləri ləçəklərini tərpətdi. Оnlar da başlarını yеllədib sağa-sоla əyilərək köklərindən qоpmaq istədilər. Hеç bir şеy çıхmadı. Bir azdan bütün çəmən bu şən məşğələyə qоşuldu. Amma uça bilmədilər. 

Çiyələklər salxımlanmışdı. Gözdə qulaqdaydılar ki, görsünlər bostana kim gələcək. Elə bu zaman ağ bantları bir cüt kəpənəyə oxşayan qəşəng bir qız gəlib çıxdı.     

Bir bostançı var idi. Bu bostançı külfətini qarpız-yemişlə saxlayırdı. Hər il qarpız, yemiş, xiyar əkirdi, taxıla verib dolanırdı. Bir il bostan çox yaxşı bəhrə gətirdi. Bostançı arvadına dedi...  

Biri var idi, biri yox idi, bir qoca kişi var idi. Bu qoca kişinin bircə sözü var idi, hər kəsi görsə ona deyərdi: “Yaxşılara yaxşılıq eylə, pislərə öz pislikləri kifayətdi”.

Telefon çaldı. Ana telefona tərəf qaçdı. Telefondakı onun əsgər oğlu idi. Ana oğlunun səsini eşidəndə çox sevindi. Oğlan iki gündən sonra qayıdacağını dedi. Ertəsi gün oğlan çantasını hazırlayırdı. Bu vaxt xəbər gəldi ki, düşmən qonşu kəndə hücum edib. Bütün əsgərlər hazırlaşıb kəndə getdilər. Oğlan komandirə dedi:

Kür çayının sahili boyu uzanan meşələrdə qonur bir ayı yaşayırdı. Onun zil qara gözləri və burnu düymə kimi parıldayırdı. Ayını əyri pəncəsi çömçəyə oxşayırdı. Dırnaqları qarmaq kimi iti, əl-qolu tüklü idi. Ayı balası bu gün erkən oyanmışdı.