Günlərin bir günü cır alma meşəsində yaşayan camış camaşırxana açdı. Üstünə də belə yazdı: “Camaşırxanada cırıq corablar yuyulur və yamanır”. Bilirsiniz necə xeyirxah iş idi? Cırıq corablarından barmaqları çıxmış heyvanlar camaşırxananın qarşısında növbəyə düzüldülər:

Şir şahlıq olduğu meşədə heyvanlar gözəl yaşayardılar. Bircə Tülkü hərdən aranı qatar, yalan danışar, xəbərçilik edər, kiməsə böhtan atar, dava salardı. Bir gün Şir şah möhkəm xəstələnir. Bütün heyvanlar yığışır, ona baş çəkməyə gəlir. Bircə Ayı qış yuxusuna qaldığından, gec oyanır, şaha baş çəkməyə gecikir.   

Bu əhvalat lap günün qızmar çağında baş vеrdi. Kəpənəklər еlədən-bеlə uçub zərif qanadlarını hamıya göstərirdilər. Əhvalat da еlə bu zaman baş vеrdi. Əvvəlcə lalələr qırmızı qanadlarını açdılar, başlarını tərpətdilər, nə qədər yеlləndilərsə, bir şеy çıхmadı. Оnlar hеç köklərindən qоpa bilmədilər. Kökündən qоpa bilməyəndən sоnra daha uçmaq оlardımı? Sоnra qaymaqçiçəkləri ləçəklərini tərpətdi. Оnlar da başlarını yеllədib sağa-sоla əyilərək köklərindən qоpmaq istədilər. Hеç bir şеy çıхmadı. Bir azdan bütün çəmən bu şən məşğələyə qоşuldu. Amma uça bilmədilər. 

Çiyələklər salxımlanmışdı. Gözdə qulaqdaydılar ki, görsünlər bostana kim gələcək. Elə bu zaman ağ bantları bir cüt kəpənəyə oxşayan qəşəng bir qız gəlib çıxdı.     

Bir bostançı var idi. Bu bostançı külfətini qarpız-yemişlə saxlayırdı. Hər il qarpız, yemiş, xiyar əkirdi, taxıla verib dolanırdı. Bir il bostan çox yaxşı bəhrə gətirdi. Bostançı arvadına dedi...  

Biri var idi, biri yox idi, bir qoca kişi var idi. Bu qoca kişinin bircə sözü var idi, hər kəsi görsə ona deyərdi: “Yaxşılara yaxşılıq eylə, pislərə öz pislikləri kifayətdi”.