Siracın ad günü idi. Anası böyük, qəşəng bir tort bişirdi. Tortun üzü sarı, qırmızı, çəhrayı, ağ güllərlə bəzədilmiş, güllərin ətrafında isə yaşıl rəngli krem yarpaqlar düzülmüşdü. Sirac məktəbə getməsə də,  hərfləri tanıyırdı. Bilirdi ki, bu güllərin arasında adı yazılıb. O, səbirsizliklə qonaqların gəlməsini gözləyirdi. Eyni zamanda, tortun üzərinə düzülmüş şamları dönə-dönə Sübhana göstərir, bu gün onun neçə yaşının tamam olmasını kiçik qardaşına başa salmağa çalışırdı:

Elşən hələ lap balaca idi. Nə qardaşı vardı, nə də bacısı. Bütün günü evdə tək qaldığına görə bərk darıxırdı. Bir dəfə atası ona bir qutu plastilin aldı.  

Biri vardı, biri yoxdu..

​Biri vardı, biri yoxdu... Bir əl vardı. Bu əlin bir ovcu və beş barmağı vardı, Onlara beş qardaş deyərdilər. Qardaşların ən böyüyü¬nün boyu balaca, İkincisinin boyu bir az ondan böyük, üçüncü qardaş hamısından hündür, dördüncü orta- boylu, sonuncu barmaq olan sonbeşik isə hamısından kiçik idi.

Kim var, kim yox? Biri vardı, biri yox. Uçdu nağıl ölkəsinə Parıldayan nizə, ox.

Ağacların suya düşən kölgəsi dərin fikrə getmişdi. Hətta onlar demək olar ki, tərpənmədən fikirləşirdilər ki, görəsən nə dadırlar və nə üçün balıqlar yosun yemək üçün onları tapdalayıb keçir, amma bu gözəllikdə söyüd kölgəsinə əhəmiyyət belə vermirlər. Bu, əlbəttə, tam ədalətsizlik idi və yəqin ki, belə bir özbaşınalığa dözmək olmazdı.