Herakl qorxaq padşaha nökər olduğu günə lənət oxudu, ancaq günahlarını yada salıb, özünə toxtaqlıq verdi: yəqin ki, bir gün gələcək, ilahlar onun günahını bağışlayacaqlar, canı bu nökərçilikdən qurtaracaq. Bu düşüncələrlə Herakl İolayın üzündən öpüb öz evlərinə göndərdi və növbəti səfərə hazırlaşmağa başladı.

Nemey şiri Heraklı əldən salmışdı. Bu heyvanı təqib edə-edə dağları-təpələri o qədər dırmaşmışdı ki, yorğunluqdan ayaq üstə dura bilmirdi. Buna görə də qərara gəldi ki, Lerney bataqlığınadək cəng arabasında getsin. Həm yolu tez qət etsin, həm də bir az dincəlsin. Bunun üçün yaxşı sürücü tapmaq lazım idi. Amma Heraklın dostlarından hərəsi bir bəhanə ilə ona yoldaş olmaq təklifini rədd etdi. Heç kim onunla bu təhlükəli səfərə çıxmaq istəmirdi.

Bu papaq əhvalatı evdə əməlli-başlı qanıqaralığa çevrildi.  

Nemey adi şir deyildi, bədheybət, nəhəng, sehrli bir yırtıcı idi. Bu şir Kleana kəndinin yaxınlığında, Nemey dərəsində yaşayırdı. O tez-tez ətrafdakı kəndlərə hücum edir, hamını vahimə içində saxlayırdı.

Ateyə cəza verməklə iş qurtarmırdı. Baş ilah nəyin bahasına olursa olsun, oğlunu qüdrətli etmək istəyirdi. Odur ki, Zevs üzünü ilahlara tutub dedi:

Bu əhvalat çox qədim zamanlarda Yunanıstan ölkəsində baş verib. O vaxtlar yeri-göyü ilahlar idarə edirdilər. Doğrudur, hər şəhərin bir hakimi var idi. Ancaq ilahlar istəyəndə hakimi ağılsız və bədbəxt, adi adamı isə qoçaq edirdilər. İlahlar çox qüdrətli və ölməz idilər.