Ağaoğlu Mirkazım. "Dovşanın yaxşılığı"
Bir tülkü var idi. Bu tülkü çox ac və susuz idi. Onun birdən burnuna qəşəng ət iyi gəldi. O, iyə sarı getdi. Tülkü birdən gördü ki, o iy dovşandan gəlir. O, tez qaçıb dovşanın qabağında özünü ölülüyə vurdu. Dovşan bilmirdi ki, tülkülər hiyləgərdir.
