Biri vardı, biri yoxdu, Səməd adlı tənbəl bir oğlan vardı. Səmədin heç nə vecinə deyildi. Evdə heç bir iş görməz, valideynlərinə kömək eləməzdi. Yeni il bayramında hamı bayrama hazırlaşırdı. Ana salat düzəldir, ata stolu, stulları evin ortasına çəkirdi. Onlar bir neçə dəfə Səmədə də iş tapşırdılar, amma o, kömək eləmək əvəzinə deyindi:

Keçmiş zamanlarda bir padşah vardı. Bu padşahın arvadı və Çimnaz adlı bir qızı vardı. Bir gün söhbət əsnasında padşahla arvadı mübahisəyə başladılar ki, evi arvad saxlar, yoxsa kişi.  

Biri var idi, biri yox idi, keçmiş zamanlarda bir padşah var idi. Bu padşahın üç oğlu var idi. Çarx hərləndi, günlərin birində əcəl padşahı haqladı. О can verən zaman oğlanlarının üçünü də çağırıb dedi: - Oğlanlarım, mənim sizə iki vəsiyyətim var. Bu vəsiyyətlərə əməl etməsəniz, başınız çox bəlalar çəkəcək. Vəsiyyətimin biri budur: şikara gedəndə üçünüz də bir yerdə gedin. İkinci vəsiyyətim: ağac dibində, divar dibində və meşə arasında olan çəməndə yatmayın.

Biri var idi, biri yox idi, dünyada çox-çox quşlar var idi. Onlar hamısı bir adadda yaşayardılar. Quşları yaradan başçı quş isə adanın başında, sıldırım qayanın başında tək qalardı. Quşlar onun yanına getməyə cürət eləməzdilər.  

Uşaqlar bağçada oynayırdılar. Gördülər ki, çiçəklərin yarpaqları sallanıb. Başa düşdülər ki, güllərə su vermək lazımdır. Amma heç kəs bu işi görmədi. hərə bir bəhanə gətirdi. 

Biri var idi, biri yox idi, bir dəcəl oğlan var idi. Dəcəl oğlan baba-nənəsini çox istəyir, onlarla qalırdı. Onun Məstan adlı balaca pişik dostu var idi.Dəcəl oğlan bütün günü toyuqları qovur, keçilərin buynuzunu dartır, dama çıxıb ordan ot tayasının üstünə tullanır, bir sözlə, sakit dayanmırdı.Baba-nənə onu «dəcəl» deyə çağırırdı.