Biri vardı, biri yoxdu, Sindbad adlı bir oğlan vardı. Sindbada atasından çoxlu var-dövlət qalmışdı. O, pulunu, qızılını istədiyi kimi xərcləyir, özü bir iş görmək istəmirdi. Bir gün Sindbad səyahətə çıxmaq, dünyanın möcüzələrini görmək qərarına gəlir. Bunun üçün çoxlu pul lazım idi. Amma onun pulu az qalmışdı. Sindbad atası kimi tacirlik edib varlanmağı qərara alır. Bütün pullarını verib çoxlu mal alır ki, başqa ölkələrdə satsın. Malları bir gəmiyə yüklətdirib səyahətə çıxır. Başqa tacirlər də ona qoşulurlar.

Qarğaya elə gəlirdi ki, quşların içərisində onun dili kimi zəngin və gözəl bir dili olan yoxdur. Qarıldaya-qarıldaya bütün meşəyə car çəkirdi:

Biri vardı, biri yoxdu, Səməd adlı tənbəl bir oğlan vardı. Səmədin heç nə vecinə deyildi. Evdə heç bir iş görməz, valideynlərinə kömək eləməzdi. Yeni il bayramında hamı bayrama hazırlaşırdı. Ana salat düzəldir, ata stolu, stulları evin ortasına çəkirdi. Onlar bir neçə dəfə Səmədə də iş tapşırdılar, amma o, kömək eləmək əvəzinə deyindi:

Keçmiş zamanlarda bir padşah vardı. Bu padşahın arvadı və Çimnaz adlı bir qızı vardı. Bir gün söhbət əsnasında padşahla arvadı mübahisəyə başladılar ki, evi arvad saxlar, yoxsa kişi.  

Biri var idi, biri yox idi, keçmiş zamanlarda bir padşah var idi. Bu padşahın üç oğlu var idi. Çarx hərləndi, günlərin birində əcəl padşahı haqladı. О can verən zaman oğlanlarının üçünü də çağırıb dedi: - Oğlanlarım, mənim sizə iki vəsiyyətim var. Bu vəsiyyətlərə əməl etməsəniz, başınız çox bəlalar çəkəcək. Vəsiyyətimin biri budur: şikara gedəndə üçünüz də bir yerdə gedin. İkinci vəsiyyətim: ağac dibində, divar dibində və meşə arasında olan çəməndə yatmayın.

Biri var idi, biri yox idi, dünyada çox-çox quşlar var idi. Onlar hamısı bir adadda yaşayardılar. Quşları yaradan başçı quş isə adanın başında, sıldırım qayanın başında tək qalardı. Quşlar onun yanına getməyə cürət eləməzdilər.