Çox-çox qədimlərdə, hələ Allah yer üzündə gəzib-dolaşdığı zamanlarda elə oldu ki, günlərin birində, axşamüstü, qaş qaralanda Allah yoruldu, gecələməyə də yer tapmadı. Yol üstündə üzbəüz iki ev gördü; biri böyük, qəşəngdi, о biri də kiçik, yöndəmsiz.

Biri var idi, biri yox idi, bir kənddə balaca bir qız var idi. Bu qız elə qəşəng idi ki, daha dünyada ondan yaxşısı yox idi. Anası onu həddən artıq sevir, nənəsi isə anasından da artıq istəyirdi.

Niftalı koxa atın örüşünü dəyişəndə bir istədi yəhəri-yüyəni də alsın, əvvəllərdə olduğu kimi, arxın suyu ilə belinin tərini yusun, amma fikrini dəyişdi. Atı elə yəhərli-yüyənli örüklədi, həm də örüyü bir az da yaxına, arxın alt tərəfinə çəkdi.

Uzaq bir ölkədə, bizim qaranquşların qışlamağa uçub getdiyi uzaq diyarda bir kral yaşayırdı. On bir oğlu, Eliza adında da bircə qızı vardı. On bir şahzadə oğlanları, yaxalarında ulduz, kəmərlərində xəncər, məktəbə gedərdilər. Qızıl taxta üstündə almazın ucu ilə yazı yazar, kitabı əzbərdən oxuyardılar. О dəqiqə bilərdin ki, əsl şahzadədirlər. Bacıları Eliza isə şüşə skamyada oturar, çox bahalı şəkilli kitaba baxardı.

O, ikiavarlı balaca qayıqda Qolfstrimdə təkbaşına balıq tuturdu. 

Çariçayla görüşdü, Çar qalxıb yola düşdü.