Bu balaca küçükcüyəzin adı Qaplan idi. Kənddə demək olar ki, onu  it yerinə qoyan yox idi:

Biri vardı, biri yoxdu, bir ata vardı. Onun da üç oğlu vardı. Ata çox çalışqan və zəhmətkeş idi. Heç vaxt işsiz oturmazdı. Sübh açılandan qaş qaralana kimi yorulmaq bilmədən işləyərdi. Hər işini çatdırardı.

Günlərin bir günü yoxsul bir qoca yolla gedirdi. Axşamçağı idi, qaş qaralırdı. Qoca ən yaxın evə gedib gecələməyə yer axtarmaq istədi. Böyük bir evin pəncərəsini döydü:    - Mənə gecələməyə yer verə bilərsiniz?

Bilmirəm bu əhvalat doğrudur, yoxsa yalan, amma yaşlı adamlar danışırlar ki, bir zamanlar bir kənddə iki rəfiqə-iki qonşu yaşayardı. Onlar hər işi birlikdə görərdilər. Hətta ərə də bir gündə getmişdilər, eyni gündə də qızları doğulmuşdu. Bir qız çox sağlam, qəşəng idi, ona görə də adını Xoşbəxt qoydular. О biri qız isə sısqa və xəstə doğulmuşdu. İkinci qızın adını isə Bəxtsiz qoydular.

Biri vardı, biri yoxdu, Qretel adında balaca bir qız vardı. Bir gün o, sübh tezdən kiçik qardaşı Hanseli də götürüb meşəyə yollandı. Gəzə-gəzə gəlib bir talaya çıxdılar, gördülər burada çoxlu göbələk var. Bacı-qardaş başladılar göbələk yığmağa. Hansel sonuncu göbələyi qoparanda dedi:

Kənddən ayrılandan sonra Bahar başıaşağı, fikirli yeriyərək hara getdiyini bilmirdi. Yolun uzaqlığını hiss etmədən bir də gözünü açıb özünü vağzalda gördü. Bir tüfəngli adam, döyükən kənd uşağını görüb yanına çağırdı. Qəssab dükanında atasının yanında işləməyi təklif elədi: