Çəməndə iki öküz otlayırdı. Ac aslan onları görüb, çox sevindi. O fürsət tapib, öküzlərə hücum etdi. Öküzlər birləşib, buynuzları ilə onu qovdular.  

Biri var idi, biri yox idi, dünyada Naxçıvan adlı ən varlı bir məmləkət var idi. Bu var dövlət Məhəmməd Cahan Pəhləvanın hökmranlığı zamanındaydı. 

Yenə bir gün anam həyətdə oturub köynək tikirdi. Mən də yanında oturmuşdum. Sərçələr “cik-cik” edərək həyətə səs salmışdılar. Tut ağacının başında oturmuş sərçə birdən: “Cırrıt!” edərək səs saldı. Sərçələr o dəqiqə səslərini kəsib özlərini çəpərin içinə soxdular. Mən buna təəccüb edərək soruşdum:

Hər dəfə axşam düşəndə kenquru balası Avoskanın anası ah çəkirdi. Niyə ah çəkirdi? Çünki oğlunu yenidən yatağa qoyub beşiyini yırğalamalı, yırğalamalı, yenə də yırğalamalıydı...

Adı dünyaya yayılmış Diziaynalı pəhləvan bir gün şahın hüzuruna gələndə baş əymədi. Vəzir-vəkili də saymayıb dərhal yuxarı keçdi. İçəridəkilər onu gözaltı süzsələr də, qorxularından heç nə demədilər.