Bir zamanlar yer üzündə Ləbəkan adında fağır bir dərzi şagirdi yaşardı, dərzilik sənətini də İsgəndəriyyə şəhərində mahir bir ustadan öyrənmişdi. Heç kəs deyə bilməzdi ki, Ləbəkan əlində iynəni tuta bilmir, əksinə, onun əlindən çox zərif iş çıxırdı. 

Biri varmış, biri yoxmuş. Meşə Göyərçini bir yaz günü su içməyə getdi. Gördü bir Qarışqa suya düşüb çapalayır. 

Vaxtilə bir kral yaşardı; о elə xəstə idi ki, heç kəs onun sağalacağına inanmırdı. Kralın üç oğlu vardı, atalarının ümidsiz halından kədərlənmiş bu üç qardaş bir gün kral bağına enib, dərdli-dərdli ağladı. Bağda onlara bir qoca rast gəldi, neyçin ağladıqlarını soruşdu. Qardaşlar dedilər ki, ataları ölüm yatağındadır, əlac da yoxdur. Qoca dedi:

Biri vardı, biri yoxdu, bir yoxsul kişi vardı, onun da dörd oğlu vardı. Oğlanlar boy atıb böyüdü, yaşa doldu. Günlərin birində ataları onlara dedi:

Bilirsən ki, Çində İmperator da, onun rəiyyəti də çinlilərdir. Çoxdanın əhvalatıdır, amma nə qədər ki, tamam yaddan çıxmayıb, gərək onu eşidəsən! Bütün dünyada İmperatorım sarayından yaxşı saray tapılmazdı; o, büllurdan tikilmişdi, elə də kövrəkdi ki, ona əl vurmağa qorxurdun.