Biri vardı, biri yoxdu, bir çəpiş – yəni balaca keçi vardı. Çəpiş çox tərs idi. Hər şeyi öz istədiyi kimi eləmək istəyirdi. Axı bütün keçilər tərs olur.  

Çox uzun illər əvvəl bir manqo ağacı yaşayırdı. Balaca bir oğlan hər gün onun ətrafına gəlib oynamağı sevirdi. O, ağacın başına çıxır, meyvələrindən yeyir və kölgəsində bir az yuxulayardı. O, ağacı, ağac da onunla oynamağı sevirdi.  

Nağıl-noğul bilmirəm, bilsəm də söyləmərəm. Şahdan gəlmiş nökərəm, dinmə, qabırğalarını sökərəm. Sizə hardan söyləyim, kimdən danışım, keçmişlərdə bir kişi var imiş.

Kamran adlı bir oğlan var idi. Kamranın 4 yaşı olmasına baxmayaraq anasına elə gəlirdi ki, o lap balacadır. Balaca qaşıqla Kamranı yedizdirir, həyətə düşəndə əlindən möhkəm tutur, paltarlarını da özü geyindirirdi.

Yava adasında yoxsul bir kəndli yaşayırdı. Onun azacıq yerində təkcə bircə banan ağacı bitmişdi.  

Biri var idi, biri yox idi, bir padşah var idi. Bu padşah çox pul xərcləyib oğlanlarını oxutmuşdu. Oğlanlar öz zamanlarının dərslərini irəvan eləyib elm dəryası olmuşdular. Günlərin bir günündə xəbər çıxdı ki, oğlanlar dərslərini qurtarıb gəlirlər. Di şəhər bəzəndi, dəsgah... Oğlanlar gəldilər. Bir neçə gün keçəndən sonra, padşah bir gecə böyük oğlunu yanına çağırıb dedi: