Gonbul begemot qamışlıqdan köhnə avtomobil tapdı. O, fili çağırdı:

İlk günəş şüası cığır boyunca qaçdı, hasarın üstündən tullanaraq qarağat kolunun altına baxdı. Yaşıl otun üstündə bir yumurta var idi.

Saat gecə yarısını görsədən kimi nənənin sandığının qapağı yüngülcə açıldı və içindəki oyuncaqlar çölə çıxdı. Ətrafa baxdılar və bütün uşaqların möhkəm yuxuda olduqlarına əmin oldular.

Gündən-günə, ildən-ilə, əsrdən-əsrə, Gündüz dünyada gəzirdi. Həmişə, heç geri dönmədən, qabağa doğru irəliləyirdi. Bu müddətdə o, çox şeyin və fərqli hadisələrin şahidi olmuşdur: həm yaxşının, həm də pisin.

Günlərin bir günü yoldan keçən dəvə tülkü ilə rastlaşdı. Tülkü ona sataşmağa başladı:

Biri var idi, biri yox idi. Yer üzündə əbədi qarlar və buzlaqlar ölkəsi var idi. Bu ölkədə bəstəkarlar kədərli musiqi yazar, uşaqlar kədərli nəğmələr oxuyardılar. İnsanlar sevinməz, acı göz yaşları axıdardı. Göz yaşları üst-üstə yığılar, donar, buz dağlarına çevrilər, sonra parçalanıb böyük aysberqlər şəklində okeanı səyahətə çıxardılar.