Yenot şəraitə tez alışan heyvandır. Onlar da bəzi heyvanlar, xüsusən də quşlar kimi insanların məskunlaşdığı yerlərin yaxınlığında yaşamağa, yemək tullantıları ilə də qidalanmağa alışıblar. Gecə həyatı sürən yenotu tez-tez zibil qutularında eşələnən zaman görmək olar.

Bu quşun çəkisi 130 kiloqramdan, hündürlüyü isə uzun boynu ilə birgə iki metrdən çoxdur. Yer üzündə mövcud olan quşların ən irisi olsa da, yaşadığı ətraf mühitə tamamilə uyğunlaşa bilib. Boynunun uzun olması və əla görmə qabiliyyəti dəvəquşuna təhlükəni uzaqdan görməyə imkan verir.

O, bizim yanımızdadır, biz isə onu görmürük. O, bizə toxunur, biz isə onu tuta bilmirik. Bəziləri onu tərifləyir,  “Yerin nəfəsi” adlandırır, digərləri isə pisləyir,  “şeytanın rəqsi”, yaxud ”dəmir ilan” adlandırırlar. Halbuki  söhbət  eyni təbiət hadisəsindən – küləkdən gedir.

Pişikkimilər fəsiləsinin digər nümayəndələrindən fərqli olaraq vaşaqın quyruğu çox qısadır. Əslində uzun quyruq heyvanlarda sükan rolunu oynayır və ovu təqib edərkən hərəkət istiqamətini kəskin dəyişməyə kömək edir. Vaşaq isə daha çox pusquda duraraq ov etməyə uyğunlaşıb. Ona görə də pəncələri çox uzundur və bu da ona uzun məsafəyə tullanmaq imkanı yaradır.

Yosunlar bitkilərin uzaq əcdadıdır. Onları primitiv adlandırırlar, lakin bu, heç də o demək deyildir ki, yosunlara saymazyana yanaşılmalıdır.  Onların təbiətə töhfəsi çox böyükdür, yosunlar olmasaydı, onda... Maraqlıdır, yosunlar olmasaydı,  baş verərdi?

Avstraliya və Okeaniya Yer kürəsinin ən az məskunlaşmış hissəsidir. Dünyanın qalan hissəsindən okeanların ayırdığı bu torpaqlar başqa  qitələrin sakinləri üçün həmişə müəmmalı olub. Uzun illər planetimizin bu hissəsini xəritələrdə gözəyarı çəkiblər, halbuki həmin vaxt buralardakı böyüklü-kiçikli adalarda həyat qaynayırdı.