Baba təqaüdə çıxmışdı, işə getmirdi. O, vaxtının çoxunu nəvəsi Mahirlə keçirirdi. Mahir də babasını çox sevirdi. Onlar birlikdə gəzməyə gedir, sınmış oyuncaqları birlikdə təmir edir-dilər. Axşamlar baba nəvəsinə nağıl danışırdı.

Tülkü və İlan dostluq edirdilər. Bir gün onlar səfərə çıxası oldular. Üç gün - üç gecə yol getdilər. Qabaqlarına böyük bir çay çıxdı. Tülkü üzmək bilirdi, ilan isə yox. İlan yalvarıb dedi:

Bir bağbanın möhtəşəm bir bağı var idi. Dünyanın bütün ölkələrinin meyvələri, giləmeyvə və çiçəkləri bu bağda yetişirdi. Bağçanın söz-söhbətləri hər yerə yayılmışdı. Bağ haqqında ölkənin şahı da eşidir. Vəziri çağırıb və deyir:

Ad günü münasibətilə Lizaya rəngli qələmlər hədiyyə edildi: qutusu böyük, içərisindəki qələmlər isə rəngarəng idi. Liza hədiyyəsini çox bəyəndi və tez bir zamanda rəsm çəkməyə can atırdı. 

Şümşad nənə, ay Şümşad nənə!

Altı ya da yeddi yaşım olanda böyüyəndə nə olacağımı ümumiyyətlə bilmirdim. Ətrafımdakı bütün insanları və sənətləri çox bəyənirdim. O zaman başımda dəhşətli bir qarışıqlıq var idi, fikrim tez-tez dəyişirdi və nə ilə məşqul olacağım haqqında həqiqətən qərar verə bilmirdim.