Qədim dövrlərdə bir zürafə var idi. Kiçik yaşlarında onun da, digər meşə heyvanlarında olduğu kimi, orta uzunluqda boynu var idi. Ən əsası da o idi ki, zürafə savannanın digər sakinləri arasında fərqlənmirdi, onlarla birgə yaşayıb, çalışırdı. Ancaq bir xüsusiyyəti var idi – hər şeylə maraqlanırdı. Bir yerdə maraqlı bir hadisə baş verərdisə, zürafə tez ora özünü çatdırırdı və nə baş verdiyini öyrənmək üçün bütün gücü ilə boynunu uzadardı.

Payız idi. Bağda meyvələr göz oxşayırdı. Nərgizin babası meyvələri səbətlərə yığırdı. Nərgiz həvəslə babasına yanaşdı:

Biri var imiş, biri yox imiş, bir padşahın bir oğlu və bir arvadı var imiş. Bir gün bu padşah oğlunu, vəzirini, vəkilini götürüb qoşun ilə şikara çıxır, xeyli ov etdikdən sonra bir gözəl çəməndə çadır qurub, burada oturaq edirlər.

Mənim babam cavanlıqda çox mahir ovçu olub. O, cürbəcür quş səsi çıxara bilirmiş. Elə indinin özündə də babam əlini ağzına tutub kəkliyi, meşətoyuğunu, bildirçini yamsılaya bilir.

Ana ilə qızı bulaqdan su doldurub evə aparmaq istədilər. 

Bir dəfə ana evə gələndə gördü ki, onun sevimli yaşıl fincanı sınıb. Evdə isə təkcə Murad, bir də Məstan adlı pişik var idi.