Bir zamanlar yer üzündə Sərt Gil yaşayırdı. İnsanlara əziyyətdən başqa bir şey vermirdi. Çox quru və hissiz idi. Kiməsə yaxşılıq etməkdənsə çatlayardı.  Bir gün onun yanına Su gəlir. - Məsləhət görürəm ki, bir az mülayim olasan. O zaman insanlara yaxşılıq edib həyatlarını yüngülləşdirərsən, - deyib Gilə toxunur. Gil də həmin an mülayimləşib yumşalır. Suyun köməyi ilə elə yumşalır ki, ondan hətta qab da düzəltməyə başlayırlar.

Keçmişdə metallar uçmağı bacarmırdılar. Axı onlar çox ağır idilər, yerdən aralanıb havaya qalxmaq elə də asan deyil. Həmin vaxtlar insanlar alüminiumun nə olduğunu hələ bilməsələr də onun lap yaxınlığında gəzirdilər. Bəli, elə qəhrəmanlar var ki, diqqətlə baxmasan heç kimin gözünə dəymir. Amma görüb tanıyan kimi aləmə car çəkirsən.

Görünüşünə baxsan heç deməzsən ki, mis belə qocadır. Axı onu hələ Daş dövründə tanıyırdılar. Onda da indiki kimi belə qırmızı və gözəl görünürdü...    

Görün indi bizim əlimizdə nə qədər müxtəlif əşya var. Amma bir vaxtlar, qədim dövrdə nə qəhvədan, nə karandaş, nə velosiped, nə televizor var idi. Hazırda biz onlarsız həyatımızı təsəvvür edə bilmirik.    

Keçmiş zamanlarda bir tülkü, bir də bir hacıleylək var idi. Bunlar tənhalıqdan darıxmamaq üçün qardaş olmuşdular. Bir gün tülkü hacıleyləyi qonaq çağırdı.   

Qalın meşədə bir şir yaşayırdı. Bu şir çox zalım heyvan idi, əlinə keçən heyvanı parçalayıb yeyirdi.