Mən balaca idim. Hələ məktəbə getmirdim. Nə yaza, nə də oxuya bilirdim. Heç öz adımı da oxuya bilmirdim. Çünki hərfləri tanımırdım. Ancaq payızda məktəbə gedəcəkdim. Əmim mənə bir neçə qəşəng kitab gətirdi.

Günəş şüalarıyla  Alpərin yanaqlarını sığallayir, kipriklərini oynadırdi ki, onu yuxudan oyatsin.

Balaca maralcığaz böyük mehriban ailədə yaşayırdı. O, anasından və atasından başqa böyük qardaşı Robu da çox sevirdi. Amma hələ əməlli başlı gəzməyi də bacarmayan körpə bacısı Luya isə arabir hirslənirdi. Atası həmişə işdə, qardaşları isə məktəbdə olurdu. Anası adətən evdə olsa da, demək olar ki, bütün günü  bacısı ilə məşğul idi.        

Qədim zamanlarda qoca bir hindu nəvəsinə ibrətli bir həyat hekayəsi danışır. - Hər bir insanın daxilində iki qurdun döyüşünə bənzər bir mübarizə gedir...  

Günlərin bir günündə qanad açdı diləyi,  Bir çırağa yetişdi Süleymanın küləyi...      

Mən on yaşında, ya bəlkə bir qədər də artıq olardım. Xalam azarlamışdı. Haçı Mirzə Səttar həkimi gətirmişdilər ki, baxsın və müalicə eləsin. Demək, xalamın xəstəliyi o qədər də ağır deyildi və bunu mən ondan ötrü deyirəm ki, o vədələr, yəni qırx il bundan qabaq bizim şəhərdə iki nəfər müsəlman həkim var idi...