Kəndin kənarında cavan bir meşə vardı. Meşənin salındığı vaxtı çoxları xatırlayırdı. Şüvərək ağaclar cərgəylə boy atmış, qol-budaq uzatmadılar. Günlərin bir günü kəndin adamları gördülər ki, əkilən sahə əməllicə bir meşə olub. Bu ara meşədən qarğalar xəbər tutdular, qarıldayıb aləmə səs saldılar. Quşlar, heyvanlar axışıb cavan meşəyə gəldilər. Yuva tikməyə, məskən salmağa başladılar. Cavan meşənin təzə heyvanları balaladılar, körpəcə quşların səsi meşəni başına götürdü. Sakit meşə birdən-birə canlandı, səsləndi. Quşlar pırıldayıb ağacdan-ağaca qonur, kolların dibində eşələnib özlərinə yem axtarırdılar. Heyvanlar, quşlar körpəcə balalarını bəsləməyə başladılar.

Əlifba adlı uzunqulaq yol ilə gedirdi. O, yalnız “İ” və “A” hərflərini deməyi çox xoşlayırdı və durmadan "İ-A", "İ-A", "İ-A"... təkrarlayırdı. Birdən uzunqulaq ağlamağa başladı. Onu görən keçi Marmeladik soruşdu:

Bir zamanlar üç şən, deyib gülən ovçu yaşayırdı: Vanya, Fedya və Kuzma dayı. Bir gün onlar meşəyə ov etməyə getdilər. Çox gəzdilər, dolandılar, qarşılarına çox sayda müxtəlif heyvanlar çıxdı, amma heç birini öldürmədilər. Beləliklə, dayanıb dincəlmək qərarına gəldilər: yaşıl otun üstünə uzanıb bir-birinə müxtəlif maraqlı hekayələr danışmağa başladılar.

Balaca köpək Tyavka və ördək balası Kryaçik həyətdə fırlanan qar dənəciklərinə baxıb şaxtadan titrəyirdilər.

Bir gün balaca Petya uşaq bağçasından evə qayıdırdı. Bu gün o, 10-a qədər saymağı öyrənmişdi. Kiçik bacısı Valya isə onu evlərinin qarşısında gözləyirdi. Petya bacısını görüb lovğalanaraq dedi:

Eldar xasiyyətcə çox kobud oğlan idi. Yoldaşları ilə tez-tez mübahisə edər, onları incidər, xətirlərinə dəyərdi. O bu xasiyyətini tərgidə bilmirdi. Bir gün atası onu yanına çağırır, mismarla dolu torba və bir taxta parçası verib deyir: