Biri var idi, biri yox idi, bir bala Dovşan var idi. Adı da Bozqulaq idi. Günlərin bir günü qaranquşların səsi onu yuxudan oyatdı.  

Günəşlə göl çoxdan dost idilər. Lap yaranışdan Günəş dostu Gölün dumduru şəffaf suları ilə oynamağı sevərdi!

Bərk çоvğun qоpub, dağı-aranı başına götürmüşdü. Göydə qara bulud tоpaları bir-birinə qarışmışdı. Külək mеşəni qоrхudurmuş kimi dəhşətlə uğuldayır, ağacların budaqları əyilib-qalхırdı. Çоvğunun dağlardan qоvub gətirdiyi duman isə dərələrə dоlurdu.

Dadaşgil həyətdə futbol oynayır. Mən Dadaşa deyirəm:

Balaca Qırmızı Çiçəyin bir gün yaşı var idi. Bircə gün idi ki, Balaca Qırmızı Çiçəyin qönçəsi açmışdı. Qıpqırmızı xırdaca ləçəkləri lap nazik idi. Elə nazik ki, kəpənək qonsaydı əzilərdi. Buna görə də kəpənəklər o Balaca Qırmızı Çiçəyin ləçəklərinə qonmurdu, kəpənəklər istəmirdi ki, o ləçəklər əzilsin, uçub gedib başqa güllərə, başqa çiçəklərə qonurdu.

Keçmiş zamanlarda, uzaq bir ölkədə iki qardaş yaşayırdı. Onlar çox mehriban idilər: hər şeyi birlikdə edib, birlikdə yol gedirdilər. Hər ikisi “qəhrəman” olmaq arzusunda idi.