Astiaqın dövründə Asiyada ən böyük dövlətlərdən biri Lidiya padşahlığı sayılırdı. O zaman bu dövlətin hökmdarı Krez adlı çox varlı bir padşah idi. Bu iki dövlət – Midiya və Lidiya bir – biri ilə  ittifaq bağlamışdı. Hətta Krez öz bacısını Astiaqa ərə vermişdi.

Nadir şah kəndləri, şəhərləri talaya-talaya gedirdi. Onun zülmündən bütün xalq zinhara gəlmişdi. Ana fəryadları, bala  nalələri, ata hönkürtüləri dağların da belini bükmüşdü, dağları da ağladırdı.

Bir qoca kişi var idi. Qocanın Əmir adlı bir oğlu vardı. Əmir on beş yaşında idi. Günlərin bir günü qoca evdə arvadı ilə oturmuşdu, dedi:

Bir gün Nadir şah  böyük bir məclisə gəlir. Məclisdəkilərin hamısı ayağa qalxıb ona baş əyir, yer göstərir. Lakin  şahın öz oğlu nə baş əyir, nə də təzim  edir. Nadirin ona acığı tutur. Cəlladı çağırır, oğlunun gözlərini çıxartdırıb onu  dünya işığına həsrət qoyur.

Günlərin bir günü Loğman ilə şagirdi səyahət eləyə-eləyə bir şəhərə gəldilər. Onlar mənzil tutub rahatlanandan sonra, Loğman şagirdini bazara göndərdi ki, çörək, yağ, şor alıb gətirsin. Şagird bazara gedib yağın qiymətini xəbər aldı.

Belə deyirlər ki, Şah oğlu Şah Abbas neçə dəfə idi ki, Tiflisə hücum edirmiş, ancaq məğlub olub geri çəkilirmiş. Şah Abbas bu dəfə də Tiflisə hücum edir. Qoşun şəhərə dolur və mühasirəyə düşür. Şah Abbas birtəhər aradan çıxır. Dərviş paltarı geyinərək  pay-piyada İrana tərəf üz tutur. Gəlhagəl ,gəlib Qazaxda bir kəndə çıxır. Bu kəndə “Tağarbəyli” deyirlərmiş. Kəndin girəcəyində daxmada Sübhanverdi adlı bir qarı yaşayırmış.