Bir dəfə Əhmədlə Səməd meşədən keçəndə bir ayı balasına rast gəldilər. Ayı qurumuş ağacın üstündə oturub zarıyırdı. Əhməd dedi:

Dərs ilinin birinci günü idi. Yay tətili dövründə Adilgilin məktəbi tam təmir olunmuşdu. Ağappaq divarlar, tünd-yaşıl yazı löv həsi, rəngli plakatlar, təzə rahat partalar – hər şey adam da oxumaq, çalışmaq həvəsi oyadırdı.  

Mən babamı çox istəyirəm. Bax, bu qədər! Hələ qollarım çatmır, göstərim ki, nə qədər!..

Yuxumda özümü bir qaranlıq yerdə gördüm. Gözlərim heç şey seçmirdi. Lakin ayaqlarımın altında torpaq olduğunu hiss edirdim. Bir müddət keçərək gözlərim zülmətə öyrəşdi. Yavaş-yavaş ətrafımdakı əşyanı seçməyə qadir oldum.

Haçaqıç cırcırama meşədə cır... cırr... cır... cırıldayır, yaxınlıqdakı qamış basmış gölməçədə yaşıl donbalangöz qurbağa isə qur... qur... qur – deyə quruldayırdı.

Həyətin ağac–uğacı vardı, kol-kosu vardı, ot-pəncəri vardı. Ağac–uğaca quşlar düşürdü, kol–kosa kəpənəklər qonurdu, ot-pəncər də üç xoruzla bir toyuğun idi.