Bir gün Saşanın zəngli saatı qırıldı. Saşa səhər yuxudan gec oyandı, dərsin başlamasına isə bir neçə dəqiqə qalmışdı. O, otaqda qaçan bir meteor kimi tez paltarını geyindi, çantasını bağladı və məktəbə doğru qaçdı. Təzəcə zəng çalmışdı ki, müəllimə ilə eyni vaxtda Saşka da sinfə daxil oldu. Partasının arxasına oturdu, lakin təngnəfəslikdən yerində rahat dura bilmirdi.

Üç qardaş dağlardakı yol ilə, aşağıya doğru irəliləyirdilər. 

Çox vaxt şəhərdə, yanğın zamanı, kiçik uşaqlar evdə qalır və qorxudan bir küncə sıxılıb səslərini çıxarmırlar. Hər tərəfi tüstü bürüdüyündən onları tapmaq çətin olur. Belə hallarda Londonda yanğınsöndürənlər xüsusi öyrədilmiş xilaskar itlərdən istifadə edirlər. Bu itlər yanğınsöndürənlərlə bir yerdə yaşayır və hər hansı bir evdə yanğın baş verdikdə, yanğınsöndürənlər uşaqları çıxarmaq üçün məhz bu itləri göndərirlər. Londonda «Bob» adlı belə itlərdən biri, on iki uşağı alovların arasından xilas etmişdir.

Biri vardı biri yoxdu, bir qoca Baba vardı. Baba kənddə, balaca evində tək yaşayır, darıxırdı. 

Biri var idi, biri yox idi. Bir zərgər var idi. Onun arvadının bircə qırıq da ağlı yox idi, ancaq gicliyi var idi ki, tez-tez kişinin başına olmazın iş gətirərdi.