Biri var idi, biri yox idi. Qədim zamanlarda bir keçəl var idi. O, dağın ətəyində yerləşən bir kənddə yaşayırdı. 

Bir vaxtlar Dendi adlı inadkar və qürurlu bir çəyirtkə vardı. Hələ kiçik ikən o, digər çəyirtkələrlə tullanmağı öyrənərkən, həmişə ən yüksəyə sıçramağa can atırdı. Amma bir gün müəllimi ona dedi:

Qış idi. O qədər soyuq idi ki, Kirpi bir neçə gün evindən bayıra çıxmır, ancaq sobanı qızdırıb pəncərədən çölə baxırdı. Şaxta pəncərəni fərqli naxışlarla bəzəmişdi. Kirpi vaxtaşırı pəncərənin üstünə çıxıb nəfəs alır, donmuş şüşəni pəncəsi ilə silirdi.

Şahin sahibinə öyrəşmişdi, çağıranda uçub gəlir qolunun üstünə qonurdu. Xoruz isə sahibindən qaçır, ona yaxınlaşanda qaçırdı. 

Şir qocalmışdı, artıq ova çıxa bilmirdi. Belə getsə, acından öləcəyini görən şir hiyləyə əl atdı. Yuvasına girib özünü xəstəliyə vurdu. Bunu eşidən heyvanlar bir-bir ona baş çəkməyə gəldilər.

Bir axşam həyətdə, qumun yanında oturub anamı gözləyirdim. Anam yəqin ki, ya institutda, ya da mağazada yubanıb qalmış, bəlkə də avtobus dayanacağında uzun müddət dayanmışdı. Bilmirəm... Yalnız həyətimizdə yaşayan bütün valideynlər artıq gəlmişdilər və uşaqları onlarla birlikdə evə gedib yəqin ki, simit yeyib, şirinçay içirdilər, amma mənim anam hələ də yox idi...