Mən sizə bir ovçu haqqında danışmaq istəyirəm. Bir kənddə kasıb, çox kasıb ovçu yaşayırdı.Köhnə tüfəngindən başqa onun heç nəyi yox idi.Buna baxmayaraq onun balaca oğlu böyüyürdü. Ovçu övladını sevirdi. 

Biri vardı, biri yoxdu, Ayxan adında balaca bir oğlan vardı. Bu oğlan sehrbaz olmaq istəyirdi. 

"Ana dili ölkəsi" adlanan bir krallıqda İsim, Sifət, Fel və Əvəzlik adlı nitq hissələri yaşayırdı.

Ceyhunla Lalə oynayırdılar. Xallı pianonun yanında idi.

Bir gün bir padşah öz sevimli şahini ilə dovşan tutmaq üçün ova çıxdı. O, şahini dovşanın arxasınca buraxıb, özü isə at çapdı.

Məktəb kitabxanasında çoxlu kitablar var idi. Bunların ancaq birindən sizə söz açacağam. Bu, “Azərbaycan nağılları” kitabı idi. Bu kitabdan iki dənə idi. Eyni ildə buraxılmasına baxmayaraq, biri təptəzə qalmışdı. O birinin isə əzilib sökülmüş vərəqləri cildin arasında zorla dayanırdı. Bu ki tab təzə kitabın yanında dayanmağa belə utanırdı. Heç bunu təzə kitab da istəmirdi. Ona rişxəndlə baxıb tez-tez deyirdi: