Gülşən adlı totuş, qəşəng, amma tənbəl bir qız vardı. Kitab oxumağı xoşlamaz, iş görməz, təkcə xoşladığı şey o idi ki, televizora baxsın. Valideynləri totuş, qəşəng, tənbəl qızı nə qədər danlayırdılarsa, xeyri olmurdu. Televizor elə bil sehrli idi. Qız gözdən yayınan kimi rəngli qutunu işə salır və baxırdı. Bir gün Gülşənin valideynləri qonaq gedəndə Gülşənə tapşırdılar:

Qış adlı bir kişinin Böyük çillə, Kiçik çillə, Boz ay adlı üç oğlu var imiş. Qış əvvəlcə ilkini — Böyük çilləni qırx günlük səfərə göndərir ki, gedib el-obaları gəzsin, dünyaya tamaşa eləsin. Görsün nə var, nə yox, adamlar necə yaşayır, necə işləyirlər?

Gənc iş adamı yeni «Yaquar»ı ilə bir küçədən keçirdi. Birdən maşının önünə nəyinsə dəydiyini hiss etdi. O, maşını saxladı. Bu balaca bir daş idi. Daşın atıldığı tərəfə baxdı. Qarşısında 12—13 yaşlarında çəlimsiz bir qız dayanmışdı.

Bir quyu var idi və həmin quyunun lap dibində bir adam oturmuşdu. Bu adam quyuya ona görə girmişdi ki, öz nəğmələrini yаrаtsın. Bu аdаm quyunun dibində bir-birindən gözəl nəğmələr bəstələyir və onu insanlara çatdırmaq haqqında fikirləşirdi.