Avstraliya yazıçısı Alan Marşalla tanış olmamışdan əvvəl onun “Mən gölməçələrdən atıla bilirəm” kitabını oxumuşdum. Çox səmimi yazılmış bu kitab məni valeh eləmişdi. Kitabda ağır xəstəlikdən sonra əlil olan kiçik bir oğlan uşağından bəhs edilirdi

Bir toyuq hər gün bir yumurta yumurtlayırdı. Sahibi fikirləşdi ki, toyuğun yeməyini artırsa günə iki dənə yumurtlayar. Elə də elədi. Toyuq kökəldi və artıq yumurtlamadı.

Balaca qırmızı balıq akvariumda üzüb fikirləşirdi. “Bir az böyüyən kimi dənizə, oradan isə okeana keçəcəyəm. Əslində, burada çətin bir şey yoxdu. Okeanda üzmək bu balaca şüşə akvariumda üzməkdən min dəfə asandı. Dalğalar səni ürəyin istədiyin səmtə atır. Nə qədər istəyirsən üz”. Əlbəttə, bu fikirlərini hamıdan gizlədirdi.  

Biri varmış, biri yoxmuş, bir qoca kişi varmış, onun bir qızı, bir oğlu varmış. Qoca hər gün gedir üç qardaş divin anbarından bir dağarcıq darı gətirər, onunla keçinərmişlər.

Keçmiş zamanlarda ilan ilə qaranquş bərk dost imişlər. Aralarından su da keçməzmiş. Həmişə bir yerdə gəzər, tapdıqları yemi bir yerdə bölüb yeyərmişlər.

Yumurtadan balaca bir dinozavr çıxdı. Ətrafa baxdı - nə ana, nə ata, nə nənə, nə də baba var. Nə etmək olar!? Onları axtarmaq lazımdır!