Bir gün həyətdə dayanıb damın üstündəki qaranquş yuvasına baxırdım. Elə bu vaxt yuvadakı iki qaranquş uçub getdi və yuva boş qaldı. Bir az sonra bir sərçə uçub gəldi, yuvanın kənarına qondu, ətrafa baxdı, sonra yuvaya girib şirin-şirin civildəməyə başladı.

Bir qədər sonra qaranquşlardan biri geri qayıtdı. Yuvasına girmək istəyəndə içəridə sərçəni gördü. Qanadlarını çırpıb səs saldı və yenidən uçub getdi. Sərçə isə heç nə olmamış kimi yuvada qalıb civildəməyə davam etdi.

Az sonra bir dəstə qaranquş gəldi. Onlar sərçəyə baxdılar və yenidən uzaqlaşdılar. Sərçə isə yenə də rahat idi, başını yuvadan çıxarıb sevinclə nəğmə oxuyurdu.

Bir müddət sonra qaranquşlar yenidən qayıtdılar. Onların hər biri dimdiyində bir az palçıq gətirmişdi. Birlikdə yuvanın girişini palçıqla örtməyə başladılar. Getdikcə yuva bağlanırdı. Əvvəl sərçənin boynu, sonra başı, daha sonra isə yalnız dimdiyi görünürdü. Axırda sərçə tamamilə görünməz oldu.

Qaranquşlar yuvanın ağzını tamamilə bağladılar və çağırılmamış qonağı həmişəlik yuvada əsir qoydular. Sonra isə evin ətrafında cikkildəyə-cikkildəyə uçmağa başladılar.