İki kəlmə adi, sadə, Bulaq suyu, dağ havası. Uzaq düşdük bu dünyada, Bulaq suyu, dağ havası...

— Bәs bu nәdir? — Bu, quşdur. — Niyә bura qonmuşdu? — Dәn yeyirdi.

Fәrһad işıqçı olub, Fәrһad yaman yorulub... Dirәklәrin yerini Ölçür-biçir min kәrә, Yulğun çubuqlarını Basdırır bir-bir yerә.

Kür kənarı, səhər, gözəlcə hava, Bürünüb yamyaşıl çəmən, səhra. Oyanır çöl, çayır, bayır, dağlar, Dərələrdən gümüş sular çağlar. Saçılır tel-tel al şəfəqli işıq, Oxşayırdı təbiəti yaraşıq. İki yolçu- sevimli qırlanqıc.

Saya bilmir Hәlә Mәlәk Bir kәlmәni neçә dәfә Sadalayıb— Sayırsa o, O qәdәr dә Sayır demәk.

Göy üzündə bölük-bölük durnalar, Nədir sizin əhvalınız, halınız? Bir ərz-hal yazdım yarə söyləyin, Dost kuyuna düşər isə yolunuz.