Bir vaxtlar meşədə bir Dinozavr yaşayırdı. Tənha yaşayıb, tənha dolaşardı, çünki dostcanlı deyildi;  heç kimlə salamlaşmaz, heç kimə gülümsəməzdi. Bütün meşə heyvanları ondan qorxurdu, çünki heç kim gülümsəməyən bir Dinozavrdan nə gözlənildiyini bilmirdi. Dinozavrın yanından keçəndə bütün heyvanlar ondan gizlənirdi - kimi kolun altında, kimisi isə yuvasının içində. Bax bu cür meşədə yaşayırdılar!

Bir gün Keçi sulu yaşıl çəməndə otlayırdı. Birdən qulağına bir uğultu gəldi. Keçi arxaya baxdı və qəfəs gördü, qəfəsdə isə - Aslan. Qaçmaq istədi, ancaq Aslan xəfif bir səslə ondan qəfəsə yaxınlaşmasını istədi. Keçi qəfəsə yaxınlaşdı.

O, taleyin kinayəsi ilə, bəzən usta ailələrində dünyaya gələn zərif və cazibədar qızlardan biri idi. Onun cehizi yox idi və gələcəyə ümid bəsləmirdi.

Meşədə qəribə bir sükut vardı. Nə bir quş ötürdü, nə bir yarpaq tərpənirdi. Meşəbəyi Mirqasım yəhərdə çəpəki oturub, papağının dalını qaldırıb mahnı oxuyurdu. Ancaq bu dəfə kefdən oxumurdu. Bu dəfə meşəbəyinin sözləri nə qədər oynaqdısa, səsi bir o qədər qəmli idi. 

Maşanı zooparka apardılar.

Mətbəxdə yeni bir xəbər var: artıq yeni sakini var - böyük, misdən bir çaydan.