Əli gördü həyətdə,
Qovur toyuq, cücəni.
Köpəyi zəncirləyib,
Susuz qoyub gecəni.

Həyətdəki dananı,
Otsuz уегə bağlayıb.
Dişi iti şananı,
Silah kimi saxlayıb.

Guya belə edirdi,
“hünər” indən goplasın.
Tay-tuşunun içində,
Xətir, hörmət toplasın.

Amma bütün dostları,
Görcək ondan qaçırdı.
Веləcə günəş doğub,
Gözəl sabah açıldı.

Gözlərini açanda,
Arından ölürdü o.
Nə yaxşı ki, bunları,
Yuxuda görürdü o.