Ləpə vurur, oynaşır
 köpük-köpük halqalar.
Bir qayanın dibində
 oyuq açmış dalğalar.
O, böyümüş, genəlmiş
 neçə yüz ildən bəri,
Min qayığa, oyuqdan,
 gir astaca içəri.

Oyulmuş sal daşların
 içində bir mağara.
Adamı vəhmə basır,
 göz qaralır bu ara.
Üstün daş, altın dəniz,
 qarşın zülmət, yerin dar.

Avar suya dəyincə,
 gəlir qulaqlarına
 qəribə pıçıltılar.
Qayığın asta-asta
 ləngər vurur yerində...
Əlvan rənglər oynaşır
 qaralan gözlərində...
Qəribə səslər ilə
 uğuldayır mağara.
Ürəyində deyirsən:
 “Dəniz hara, mən hara!?”
Qorxa-qorxa çevrilib
 arxana boylanırsan.
Sən özünü bu zaman

qəribə, əfsanəvi
 bir dünyada sanırsan.
Dalğalanır sularda
 mavi işıq sütunu.
Səmayamı bənzədim,
 çəmənəmi mən onu?

Elə bil qırıq-qırıq
 gömgöy şüşədir sular;
Bu mavi sular kimi
 ürəyimdə göyərib
 dalğalanır duyğular.
Dəniz suyu deyil bu,
 yox, nəsə özgə sudur.
Su da deyil, bəlkə də
 gözdən axan uyqudur,
Düşüncədir, xəyaldır
 alıb məni qoynuna;
Düşünmək istəyirəm
 hey baxdıqca mən ona.

Mənə elə gəlir ki,
 özgə əyyamdır əyyam;
Nənəmin danışdığı
 nağıl dünyasındayam.
Deyirəm ki, bəlkə də
 insanın xəyalını–
 dərdli, qəmli halını
 yaradırkən Rafael.
Nəzər salmış bu mavi,
 bu düşünən sulara.
Bu sulardan rəng almış
 narahat duyğulara.

Düşüncəni, xəyalı
 mavilikdə o görmüş,
Düşünən gözlərdəki
Kölgələrin rəngini
 bu sulardan götürmüş.