Uşaq bağçasından qayıdanda Qara soruşdu:

— Ata, sən mənim atamsan, bəs mən sənin nəyinəm?

— Oğlum.

— Bəs sən kimin oğlusan?

— Atamın, sənin Qoşqar babanın.

— Qoşqar baba kimin oğludur?

— Aslan babanın.

— Bəs Aslan baba?

— Qara babanın.

— Bıy, babanın adı mənim adımdır ki?

— Hə, babanın adını sənə qoymuşuq ki, adı yaşasın.

— Deməli hamı kiminsə oğludu?

— Hamı.

— Hamının da oğlu var?

— Hamının.

— Bəs niyə mənim oğlum yoxdu?

— Böyüyəndə sənin də oğlun olacaq.

— Bəs adı nə olacaq?

— Adını sən qoyacaqsan. İstəsən, babalarından birinin adını qoyarsan.

— Onda mən Aslan babamın adını qoyacam.

— Yaxşı olar.

— Mənim oğlum böyüyəndə onun da oğlu olacaq?

— Olacaq, əlbəttə olacaq. Dünya durduqca bizim oğullarımız babalarımızın adlarını yaşadacaq.